Als jongere las ik een paar boekjes van Corrie ten Boom die me altijd zijn bijgebleven. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zat ze in het verzet, waarvoor ze werd opgepakt. Na de oorlog reisde ze de hele wereld over om te vertellen over haar ervaringen. Haar geloof in Jezus Christus was haar grootste inspiratiebron. Laatst heb ik haar autobiografische boek De schuilplaats herlezen.

Corrie groeide op in een liefdevol, christelijk gezin in Haarlem. Haar vader was horlogemaker en had een winkel in de Barteljorisstraat, waarboven het gezin woonde. Ze noemden het huis de Béjé. Er waren vier kinderen, waarvan er twee trouwden. Corrie en haar zus Betsie bleven bij hun ouders wonen. Ze hielpen in de winkel, waar mensen niet alleen kwamen om hun klokken te laten maken, maar ook om met vader Ten Boom te praten over wat ze dwars zat. Dan kon het zomaar gebeuren dat hij voorstelde om ter plekke voor ze te bidden. Het is een zoet verhaal en het leest gemakkelijk, ondanks de zware thematiek die volgt.

Corrie was al bijna vijftig jaar toen de oorlog uitbrak en haar rustige leven voorgoed veranderde. Doordat de winkel zo bekend was in Haarlem en de Ten Booms graag mensen hielpen, werden ze de spil van het verzetswerk. Vele joden en mensen met een beperking vonden via deze familie een onderduikplek. Wie niet geplaatst kon worden, verbleef korter of langer in de Béjé. Handige bouwvakkers maakten een extra muur in Corries slaapkamer, waarachter een geheime ruimte ontstond. Daarin konden ze zich verstoppen als de Gestapo voor de deur stond en Corrie probeerde de agent zo lang mogelijk aan de praat te houden.

Verzetsmedewerkers liepen af en aan in de horlogewinkel en veel Haarlemmers wisten er vanaf. Op een dag werden Corrie, Betsie en hun vader opgepakt en naar de gevangenis gebracht, terwijl een heel aantal Joden in de verborgen ruimte achterbleven. Vader Ten Boom leefde niet lang meer. De twee zussen werden een tijd lang uit elkaar opgesloten. Daarna werden ze per goederentrein naar kamp Ravensbrück gebracht. Het is verschrikkelijk hoe slecht de vrouwen werden behandeld, terwijl ze moesten werken voor de Duitsers.

Corrie en Betsie hielden de moed erin door veel te bidden. Betsie bad zelfs voor de bewaaksters en ze dankte God voor de vlooien in de slaapzaal. Corrie kon dat niet, maar later hielden ze bijeenkomsten in de slaapzaal, waar de bewaaksters vanwege die vlooien nooit kwamen. Ze hadden een bijbeltje meegesmokkeld en lazen daaruit voor. Steeds meer vrouwen kwamen luisteren en werden bemoedigd door de getuigenissen van de zussen. Betsie werd ziek en stierf in de ziekenbarak. Corrie werd vrijgelaten; achteraf hoorde ze dat dit door een administratieve fout gebeurde en dat een week later alle vrouwen van haar leeftijd waren vermoord.

Na de oorlog begon Corrie een opvangplek voor getraumatiseerde mensen en later zelfs voor NSB’ers. Het huis met de winkel in de Barteljorisstraat is nu een museum. Je moet wel tevoren reserveren als je het wilt bezoeken, want er kunnen niet zo veel mensen tegelijk naar binnen. Ik ben van plan om er binnenkort eens naartoe te gaan, want De schuilplaats heeft weer indruk op me gemaakt.