Twee jaar geleden las ik dit boek, toen het net uit was. Nu gaan we het bespreken met de boekenclub en ik ben te veel vergeten om erover mee te kunnen praten, dus heb ik het nog eens gelezen. Het beviel me beter dan de eerste keer.

Rivka en Esse verhuizen van de grote stad Amsterdam naar het platteland van Groningen, waar ze een boerderij hebben gekocht. Esse heeft er een baan gevonden als basketbaltrainer van veelbelovende tieners. Rivka is schrijver, dus die kan overal werken. Buitenleven is vooral geschreven vanuit Rivka’s perspectief, maar af en toe wisselt dat naar Esse.

In het tuinhuisje zet Rivka haar bureau neer, voor het raam. Ze kijkt uit over de uitgestrekte velden. Het is stil. Totdat ze iets felgekleurds ziet bewegen. Het is een wandelaar in een windjack. Zijn vrouw volgt. Even later komt er nog een wandelaar langs. Het blijkt dat het huis van Rivka en Esse voortaan aan het Pieterpad ligt, omdat de route is verlegd. Rivka vindt het maar niks. Ik denk: geef dat dan even door aan de onderhouders van het Pieterpad, wie weet kunnen ze er wat aan doen. Maar dat is blijkbaar te praktisch gedacht voor in een roman. Deze scène had ik in elk geval wel onthouden van de eerste leesbeurt, zo beeldend is het.

Rivka kan totaal niet aarden op de nieuwe woonplek. Het schrijven lukt voor geen meter. Esse bloeit juist helemaal op door de ruimte en de moestuin. Ze kampte in het verleden met depressies, maar daar is nu geen sprake meer van. Ze wil zelfs stoppen met haar medicatie. Een nieuwe vriendin stimuleert haar daarin: psychiater Eva Alta, die beroemd is vanwege haar zelfhulpboeken. Eva woont ook op een boerderij, met paarden. Ze vangt er aangewaaide mensen op die er komen uitrusten. Rivka heeft grote vraagtekens bij de verhouding van Eva met de mensen die ze opvangt, want het is duidelijk dat die wel wat psychische hulp kunnen gebruiken. Bovendien is Rivka jaloers, want Eva kan het wel erg goed vinden met Esse. Of zoekt ze er dan te veel achter?

Er komt nog wat spanning in het verhaal door een incident tijdens een barbecue bij Eva. De auto van Rivka en Esse wordt beklad door een paar kwajongens uit de buurt, die het voorzien hebben op de lesbische nieuwkomers. Het blijft niet bij die ene keer. Esse voelt zich onveilig, terwijl Rivka eerder gefascineerd is door die daders. Wat zijn dat voor jongens? Via een nieuwe kennis komt ze er meer over te weten en ze overweegt om dit als inspiratie voor een nieuwe roman te gebruiken.

Nina Polak schrijft goed, met hier en daar mooie metaforen. In het laatste deel maakt ze iets te grote tijdssprongen naar mijn smaak. Het is prima te volgen, maar over sommige dingen vraag ik me af hoe het ineens kan en hoeveel tijd er dan tussen zit. Aan het eind keert het wel netjes terug naar het begin, waarmee de herinneringen aan deze woelige periode netjes worden afgesloten. Het is een rijk boek, waarin veel gebeurt en veel thema’s aan bod komen. Dat is vast genoeg voor een boeiende avond met de boekenclub.