Cindy Zhu Huijgen werd als baby uit China geadopteerd door een Nederlands echtpaar. Al jong was ze gefascineerd door haar geboorteland. Daarom besloot ze om Chinese taal en cultuur te gaan studeren. Inmiddels woont ze alweer een aantal jaren in Beijing en werkt ze als correspondent voor verschillende Nederlandse media. In Dit is ook China vertelt ze haar persoonlijke ervaringen met geadopteerd zijn en het wonen en werken in China. Dat doet ze in korte, indringende hoofdstukken, die toch lichtvoetig zijn.

Als journalist is haar Chinese uiterlijk handig, want ze valt niet meteen op. Cindy heeft drie verschillende telefoons, om te zorgen dat ze niet te snel door de mand valt. Toch komt ze af en toe in aanraking met politie, als ze ergens verslag probeert te doen. Bovendien word je in China overal in de gaten gehouden door talloze camera’s. Ook tijdens de coronapandemie woonde Cindy in China en ze deed in januari 2020 verslag vanuit Wuhan, waarna ze op het nippertje de stad uit kon komen.

Leuker is om te lezen over Chinese eetgewoontes en de diverse vrienden die Cindy heeft in Beijing. Ze heeft contact gelegd met een tiener die net als Greta Tunberg elke vrijdag spijbelde om aandacht te vragen voor klimaatverandering. Maar waar Greta gezelschap kreeg en respect, werd deze dappere jonge vrouw tegengewerkt en ze is uiteindelijk naar Duitsland geëmigreerd. Cindy merkt op:

Ik heb mezelf echter de toestemming gegeven dat ik zowel van mijn geboorteland mag houden als dat ik kritisch mag zijn op de politieke situatie.

Vorig jaar las ik Alles onder controle van Eva Rammeloo, die ook correspondent was in China. Zij gaat dieper en probeert de situatie de duiden, terwijl Cindy het meer bij haar eigen ervaringen houdt. In de loop van de jaren probeert ze meer te weten te komen over haar adoptie. Ze bezoekt het weeshuis waar ze als baby woonde, nadat ze te vondeling was gelegd. Doordat ze goed Mandarijn spreekt en weet dat ze niet zomaar moet opgeven, krijgt ze wat papieren te zien. Die geven kleine aanwijzingen om haar zoektocht voort te zetten. Toch twijfelt ze of ze haar biologische ouders zou willen ontmoeten, want welk verhaal zou er werkelijk achter zitten? Van andere geadopteerden hoort ze heel verschillende reacties.

Het valt Cindy op dat bijna altijd geluisterd wordt naar de wensouders en dat het perspectief van adoptiekinderen minder aandacht krijgt, laat staan de ervaringen van biologische ouders. Inmiddels is bekend dat er veel misstanden zijn geweest bij interlandelijke adopties, waar veel geld aan werd verdiend. Er waren ook genoeg wensouders in het land zelf te vinden, maar die leverden minder op. Cindy vraagt zich af hoe haar leven zou zijn verlopen als ze niet was afgestaan of als ze door een Chinees gezin zou zijn geadopteerd. Inmiddels heeft ze haar dubbele identiteit omarmd.

De afgelopen jaren hebben veel buitenlandse journalisten China verlaten, waaronder Eva Rammeloo. Cindy Huijgen heeft haar opgevolgd als correspondent bij Trouw. Het is goed dat er nog steeds verslag wordt gedaan vanuit dat grote, verre land, dat de wereld misschien wel aan het veroveren is. Ik ben benieuwd hoe het verder zal gaan met Cindy in China en heb graag kennis met haar gemaakt door dit originele boek.