Woeste kust speelt zich af op een eiland bij Antarctica met een vuurtoren, een onderzoekslab en een zadenbank. Dom en zijn drie kinderen zijn de laatste menselijke bewoners, omdat de zeespiegel stijgt. Dan spoelt er een vrouw aan, net nadat de radio is verwoest en er geen enkel contact meer mogelijk is met het vaste land. Het duurt nog zes weken voor een schip naar het eiland zal komen…

Charlotte McConaghy bouwt de spanning langzaam op. Het perspectief wisselt tussen de eilanders en als lezer krijg je telkens een beetje meer informatie over wat hier aan de hand is. Het is duidelijk dat zowel Dom en zijn kinderen als de aangespoelde Rowan van alles achterhouden, omdat ze elkaar niet vertrouwen. Als ze meteen aan elkaar hadden verteld hoe de vork in de steel zit, dan zou het nog steeds een spannend verhaal zijn door wat ze samen overkomt.

De omstandigheden zijn prachtig en overweldigend: het grootste deel van het eiland bestaat uit ruige natuur. Op de rotsen en stranden komen grote aantallen zeehonden, pinguïns en allerlei vogels. Dit levert prachtige beschrijvingen op, ook in de vertaling van Roos van de Wardt. Dom woont al negen jaar met zijn kinderen op het eiland. De oudste zoon Raff is dol op walvissen en andere grote vissen die regelmatig voor de kust te vinden zijn. Dochter Fen woont bij de zeehonden op het strand en duwt regelmatig een zeerob van een jonkie af, zodat het niet verplettert wordt. De jongste is Orly, die alles weet over de planten waarvan de zaden zijn opgeslagen in de zadenbank op het eiland. Ik vind zijn woordkeus totaal niet passen bij een kind, ook niet bij een zeer intelligente negenjarige, maar daar probeer ik me niet te druk over te maken. Het gezin blijft nog een paar weken op het eiland met een laatste taak: ze moeten een selectie van de zaden maken en deze inpakken, zodat ze kunnen worden verhuisd naar een andere plek. Dit eiland wordt immers, net als veel andere, langzaam maar zeker opgeslokt door de zee.

Rowan heeft schipbreuk geleden en het is een wonder dat Fen haar levend uit de zee heeft weten te trekken. De gezinsleden verzorgen haar wonden en vragen zich af wat ze in hemelsnaam in deze uithoek te zoeken heeft. Het duurt een hele tijd voor ze daarachter komen. Op haar beurt wantrouwt Rowan Dom. Via de kinderen probeert ze uit te vissen wat hier in hemelsnaam is gebeurd, want ze had verwacht een aantal onderzoekers aan te treffen op het eiland. In terugblikken wordt uiteindelijk duidelijk welk onwaarschijnlijk lot de mensen op het eiland heeft getroffen, maar ik blijf met wat vragen over: wat is er met Naija en Tom gebeurd? Als iemand dat wel heeft begrepen, lees ik het graag…

Er zitten nog wat onwaarschijnlijkheden in, maar ik vind het prettig geschreven en de schrijver krijgt me goed mee, waardoor ik de laatste honderd bladzijden vliegensvlug wil lezen. Kortom, dit is een lekker spannend verhaal op een adembenemende locatie.

Lees ook wat Charles en Jan over dit boek schreven.