Roeien naar de Volewijck – Suzanne Wouda

In 1697 krijgt Mare een brief van haar oude vriendin Flora, die op sterven ligt. Daarin staat een bijzonder verzoek, maar dat weet je als lezer pas een eindje verderop. Eerst worden Flora en Mare als kinderen geïntroduceerd, zo’n twintig jaar eerder. Allebei verliezen ze hun ouders. Flora’s vader komt te overlijden, terwijl haar moeder eerder al gestorven is. Ze komt uit een rijke familie, maar haar tante besluit dat het meisje naar het weeshuis gaat. Mare maakt heftige gebeurtenissen mee, waarbij haar vader overlijdt en haar moeder niet meer voor het gezin kan zorgen. Ook zij komt terecht in het burgerweeshuis, waar ze Flora leert kennen. De meisjes delen een bed, maar ook overdag zijn ze onafscheidelijk. Mare en Flora zijn heel verschillend: Mare durft alles en is impulsief; Flora is dol op boeken en vertelt graag verhalen aan haar vriendin.

Roeien naar de Volewijck

Naar aanleiding van Flora’s brief gaat de volwassen Mare naar Haarlem, op zoek naar de nabestaanden van haar vriendin. Dat is een gevaarlijke onderneming, maar dit is Mare op het lijf geschreven.

Het perspectief wisselt steeds tussen Mare en Flora en er worden sprongen in de tijd gemaakt. Toch is het allemaal prima te volgen. Ik vind het heel mooi hoe Suzanne Wouda het Amsterdam van de zeventiende eeuw neerzet door detailbeschrijvingen, zonder langdradig te worden. 

Het dolhuis speelt een belangrijke rol. Daar wonen mensen met een psychiatrische aandoening of verstandelijke beperking. Op zondag kunnen de mensen voor een stuiver ‘gekken kijken’. In onze tijd is in het Haarlemse Dolhuys het museum van de geest gevestigd, waarin onder andere voorwerpen uit de geschiedenis van de psychiatrie zijn te zien. Ik ben er twee keer geweest en het heeft beide keren veel indruk op me gemaakt. In Roeien naar de Volewijck neemt Mare deel aan een rondleiding door het dolhuis en wordt dan eventjes opgesloten in een donkere cel, om te voelen hoe dat is. Ik weet niet of dat in die tijd ook al echt gebeurde, maar ik heb het zelf meegemaakt toen ik in het museum was.

Het verhaal is spannend tot het einde, dat enigszins abrupt komt, maar ik vind het wel passend en mooi. Mares leven gaat door en ze zal accepteren wat en wie op haar pad komt, terwijl ze niet bang is om belangrijke beslissingen te nemen. 

Lees ook wat Luna, Riet en Emmy over dit boek schreven.

Met dit boek, dat zich in Noord-Holland afspeelt, rond ik mijn leesreis door de Nederlandse en Vlaamse provincies af. 

Een gedachte over “Roeien naar de Volewijck – Suzanne Wouda

  1. […] Roeien naar de Volewijck – Suzanne Wouda (2016) […]

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.