Na twee verhalenbundels durf ik mij te wagen aan de dikke roman van de Argentijnse Mariana Enríquez. Net als de korte verhalen bevat dit boek bovennatuurlijke en lugubere elementen tegen de achtergrond van de recente geschiedenis van Argentinië. In het eerste deel is Juan met zijn zoontje Gaspar onderweg met de auto. De sfeer is onheilspellend en het intrigeert me, terwijl ik lees met het tempo van een slak. De lange reis per auto wordt afgewisseld met scènes van een ritueel waarbij Juan soort gedaanteverwisseling ondergaat.

Juan behoort tot een duistere Orde die sinds een paar eeuwen als doel heeft om het eeuwige leven te verkrijgen. Preciezer geformuleerd: om het bewustzijn op dit niveau te behouden. Daarvoor gebruiken de leden van de Orde telkens een medium, waarvan Juan de laatste tot nu toe is. De schoonouders van Juan vermoeden dat Gaspar het perfecte volgende medium is, maar Juan wil voorkomen dat het leven van zijn zoon ook in het teken van de Orde komt te staan. Juan is hartpatiënt en hij heeft niet lang meer te leven. Dat maakt het alles een ontzettend spannend verhaal, ook omdat Juan zijn jonge zoon weinig kan en wil vertellen over wat hem drijft.

In mijn favoriete deel van het boek ligt het perspectief bij Gaspar als jongetje van een jaar of elf. Hij woont alleen met zijn vader in een huis dat grotendeels leeg staat. Vader Juan bemoeit zich bijzonder weinig met hem. Het komt regelmatig voor dat Juan een aantal dagen in het ziekenhuis wordt opgenomen vanwege zijn hartkwaal en dan is Gaspar alleen thuis. Hij kan wel een beetje koken en hij is vaak bij vrienden thuis. In de buurt waar Gaspar woont is een leegstaand huis iedereen een beetje bang voor is. Op een dag besluit Gaspar er met een vriend en twee vriendinnen naar binnen te gaan en het blijkt een soort spookhuis te zijn, dat aan de binnenkant veel groter is dan het aan de buitenkant lijkt. Het wordt een fantastische, gruwelijke, meeslepende scène: de kern van het boek.

Dan volgt er een deel dat terugspringt naar de geschiedenis van Gaspars moeder Rosario, die in Londen antropologie studeerde in de jaren tachtig. Ze verdiept zich in inheemse culturen van Argentinië. Het is vrijheid blijheid, tot de aids-epidemie uitbreekt en onder homo-vrienden slachtoffers maakt. In dit deel zijn er regelmatig details waarvan ik me afvraag of het irrelevant is of dat het later tot iets essentieels zal leiden. Het komt allebei voor. Regelmatig vallen er puzzelstukjes op hun plek, dat vind ik erg knap gedaan. Ik wil ook een pluim uitdelen aan vertaler Irene van de Mheen, die deze baksteen uit het Spaans voor ons Nederlandse lezers beschikbaar heeft gemaakt.

Het laatste deel van het boek gaat over Gaspar als twintiger. Zijn beide ouders zijn jong overleden en er is hem weinig over de familie-historie verteld. Mijn leestempo is gelukkig een stuk hoger geworden, want ik kijk inmiddels wel uit naar het einde, hoe goed het ook is. Een heel stuk over Gaspars leven vind ik minder interessant. Op een gegeven moment komt hij iets te weten waardoor hij besluit om de ouders van zijn moeder op te zoeken, die hij alleen als klein jongetje heeft gezien. Dan wordt het weer heel spannend in de laatste vijftig bladzijden.

Ons deel van de nacht is een zeer rijk boek en wat ik hier vertel is uiteraard maar een topje van de ijsberg. Het is een bijzonder orginele leeservaring en de moeite waard.