De weg naar zee – Elke Geurts

Twee vriendinnen zijn op vakantie met hun dochters. Op de laatste dag gaat Tessa met Summer naar het strand, terwijl Gina en Milja bij het huisje blijven. Het wordt een helse tocht door de duinen, waar Tessa de zware bolderkar met haar slapende dochter doorheen sleept. Ze raakt de weg kwijt en haar telefoon is uitgegaan door de hitte. Het strand kan toch niet ver meer zijn.

Onderweg kijkt Tessa terug op haar leven met Summer. Ze werd zwanger van haar Ozzie, Dylan, de mooie jongen uit Australië. Toen Summer werd geboren, bleek ze ‘niet goed’ te zijn. Ik vermoed al snel dat het om het syndroom van Down gaat, maar dat wordt pas verderop zo genoemd. Dylan gaat er heel ontspannen mee om, terwijl Tessa juist boeken leest en alles wil doen om Summers ontwikkeling te stimuleren. Bij Tessa komen ook gedachten voorbij die ze nooit zou uitspreken. Ze had zich zo verheugd op een miniversie van zichzelf en met Summer komen haar dromen niet uit.

Het doet me denken aan een ander boek over een moeder die haar dochter met Down maar moeilijk kan accepteren: Gloria in excelsis Deo van Miek Smilde. Daarin wordt dit thema subtieler weergegeven. Elke Geurts beschrijft het direct. Aan de ene kant is het daardoor duidelijker en pijnlijker, aan de andere kant lijkt het soms wat overdreven. Waar Anna uit Gloria in excelsis Deo helemaal niks met haar Down-dochter heeft, heeft Tessa juist alles voor haar dochter over. Ze houdt zoveel van Summer dat ze wil voorkomen dat ze anders behandeld of gepest zal worden. Summer zal alle kansen moeten krijgen om te leren wat ze kan.

Ook interessant is de rol van Tessa’s ouders. Een paar weken na Summers geboorte komen ze op bezoek. Tessa zag de bui al hangen en heeft het zo lang mogelijk uitgesteld. De ouders hebben niets in de gaten, maar Dylan dwingt Tessa om te vertellen wat er aan de hand is. Tessa’s ouders kunnen het niet aan: de moeder ligt wekenlang depressief in bed en de vader weet niet wat hij moet zeggen. Hij vindt intelligentie heel belangrijk. Zelf is hij professor. Ik vind het wel maf dat hij het heeft over zijn promotie-onderzoek, of zou hij het hebben over iemand die hij begeleidt? Dit leidt me een beetje af. In elk geval is het een belezen man en Tessa voelt haarfijn aan dat haar baan als manager van een kapsalon, waar ze zelf zo trots op is, waarschijnlijk een teleurstelling voor hem is. En dan schenkt ze hem ook nog een kleindochter die nooit zal uitblinken op school.

Elke Geurts heeft een prettige, vlotte schrijfstijl. Ik lees De weg naar zee zo uit, ook omdat het spannend is. Tessa loopt daar maar in die verzengende hitte en er liggen ook nog duinbranden op de loer. Het einde doet net als bij eerdere zinnen in het boek mijn mond openvallen. Zou een moeder echt zo kunnen denken en handelen? Ik denk het wel, ook al is het taboe om dit hardop te delen.

Lees ook wat Jannie, Erik, Sue, Jeanine, Just en Luna over dit boek schreven.

3 gedachtes over “De weg naar zee – Elke Geurts

  1. Hoi Barbara, bedankt voor het vermelden van mijn blog. En wat een tenenkrommend boek! Groetjes, Erik

    Geliked door 1 persoon

  2. Charles Kuijpers

    Prachtige recensie!

    Like

  3. Ha, leuk te lezen hoe jij het vond!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.