The underground railroad – Colson Whitehead

Ik zie op tegen dit boek over slavernij in Amerika, maar het staat op de agenda van de leesgroep. Gelukkig zijn er een paar twitteraars die me laten weten dat ze het erg goed vonden. Verder twijfel ik over de keus tussen Nederlands en Engels. Ik leen het Nederlandse e-book De ondergrondse spoorweg van de bibliotheek, om te kijken hoe de vertaling is.

Cora woont op een katoenplantage in Georgia, samen met een heleboel andere Afrikaanse slaven. Caesar stelt voor om samen met hem te ontsnappen. Dat is een riskante onderneming, ook al heeft Caesar het goed voorbereid. De laatste die het lukte om te ontsnappen en niet gepakt en gemarteld te worden, was Cora’s moeder. Zij was net als Cora geboren op de plantage. Haar oma was per schip uit Afrika gekomen en haar verhaal doet me terugdenken aan het begin van Homegoing, wat ik een prachtig boek vond.

Ondanks mijn weerstand word ik meteen geboeid door het verhaal, maar na een paar bladzijden verlang ik al naar het Engels. De vertaling leest niet lekker; ik vind het te letterlijk vertaald. Uiteindelijk zit ik met twee e-readers: ik lees het Engels op mijn Kindle en zoek af en toe een zin op in de vertaling op de Kobo, want het Engels is vrij lastig met veel woorden die ik niet ken. In de loop van het boek wen ik wel aan de stijl en kom ik er makkelijker door, zoals vaker gebeurt.

Het leven op de plantage is zwaar. Op een gegeven moment is er een man die ontsnapt en wordt gepakt door de vele ‘negervangers’ die in actie komen als bekend wordt dat iemand is weggelopen. Hij wordt een paar dagen lang gemarteld voor de ogen van de andere slaven. Het is gruwelijk om te lezen. Hier zag ik tegenop: het beeld blijft dagenlang in mijn hoofd hangen. Toch komen de emoties van Cora niet helemaal uit de verf. Colson Whitehead kiest duidelijk voor het principe van show, don’t tell en soms moet ik mezelf eraan herinneren hoe erg het is, ook al is Cora gewend aan dit leven.

Cora en Caesar lukt het wel om te ontkomen. Er blijkt een heel netwerk te zijn van smokkelroutes, onderhouden door witte mannen die tegen slavernij zijn: de abolitionisten. De slaven worden vooral gehouden in de zuidelijke staten van Amerika. Hoe noordelijker je komt, hoe veiliger. Maar als ontsnapte slaaf kan je altijd opgespoord worden door een slavenjager die je dan weer terugbrengt om zo een beloning op te strijken. De spanning wordt flink opgevoerd en dan ineens wisselt het perspectief naar een andere persoon. Daardoor besef ik dat het leven van de hoofdpersoon op het spel staat, want de schrijver kan immers verdergaan met vertellen over iemand anders.

Zowel witten als zwarten zijn nieuw in Amerika, maar de witten voelen zich verheven boven hun zwarte en rode medemens. Aan de ene kant willen de plantagebazen zo veel mogelijk werkers hebben, aan de andere kant zijn ze bang voor slaven die in opstand komen, wat regelmatig gebeurt. Ontsnapte slaven worden in sommige steden opgevangen, maar dan gebruikt voor medische experimenten. Ook als de slavernij wordt afgeschaft, blijven er grote verschillen tussen zwart en blank. Bovendien zijn de ex-slaven voor het leven gebrandmerkt, zowel letterlijk als figuurlijk.

Het is goed om te weten waar het hedendaagse racisme vandaan komt. Met een bruine huid heb je nog steeds minder kansen in Amerika, zoals je ook in Americanah kunt lezen. Daarom moeten verhalen zoals The underground railroad verteld blijven worden.

Lees ook wat MiekeTessa, Kim en Bermal over dit boek schreven.

8 gedachtes over “The underground railroad – Colson Whitehead

  1. Het boek staat hier nog op de lijst om te lezen, maar inderdaad ik zie er ook een beetje tegen op. Soms denk ik, ik heb oa 12 year slave en homegoing (overigens in het Nederlands) al gelezen, ik kan al een beetje vermoeden hoe erg het is geweest en waar toe het heeft geleid, maar dat is vast geen argument om dit boek te laten liggen…

    Like

  2. Interessant om te lezen wat jij ervan vond! Ik heb ook dat die beelden me dagenalang bezighouden. En frustratie dat dat allemaal is gebeurd. Vind t echt moeilijk om los te laten bij dit soort boeken

    Liked by 1 persoon

  3. Oeh, beide boeken gaan op mijn lijstje. Ken jij trouwens ook Het Negerboek van Lawrence Hill? Ook zo’n indrukwekkend en gruwelijk verhaal.

    Like

  4. Ik heb al zo vaak met dit boek in mijn handen gestaan in boekhandel en bibliotheek, maar iedere keer zet ik het terug in de kast. Ik weet niet zo goed of dit een boek voor mij zal zijn, maar het blijft me ergens wel trekken. Wie weet ooit.

    Like

  5. Ik wilde je blog pas lezen nadat ik de mijne had geschreven, om me niet te laten beïnvloeden. Ontzettend herkenbaar en mee eens. Gruwelijk, maar mooi geschreven (in inderdaad lastig Engels, waardoor het een tijdje kostte dat ik in het verhaal kwam).

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.