Binnen een paar zinnen heeft Bernhard Schlink al beelden gemaakt in mijn hoofd, zo mooi schrijft hij met name in het eerste deel van dit boek. Rustig ontvouwt hij het verhaal, met hier en daar schitterende omschrijvingen, die goed overkomen in de vertaling van Marcel Misset. Kaspar is boekhandelaar in Berlijn en al op leeftijd. Hij komt thuis en ziet dat zijn vrouw weer gedronken heeft. Hij wordt niet boos en ruimt de boel op. Afgezien van Birgits drankgebruik hebben ze het goed samen.

Ooit ontmoetten ze elkaar toen de West-Duitse Kaspar in Oost-Berlijn was. Hij hielp Birgit om te vluchten naar het Westen. Ze had zich echter nooit kunnen voorstellen hoe het leven in het westen echt was. En ook niet dat Ossies met de nek aangekeken werden. Ze moesten vooral niet laten merken waar ze vandaan kwamen. Het verschilt niet van hoe velen nu over immigranten denken.

Om meer over dit boek te vertellen, moet ik wat gaan verklappen, terwijl ik het juist zo mooi vond om dit te lezen zonder dat ik wist waar het heen ging. Dus mocht je een goed geheugen hebben en dit boek nog willen gaan lezen, doe dat dan eerst maar…

Vrij in het begin overlijdt Birgit. Kaspar krijgt een brief van een uitgever, die vraagt of hij een roman en gedichten van haar heeft gevonden, want hij zou die graag uitgeven. Een brief voelt uit de tijd, ik vraag me af of hij een e-mail bedoelt. Ook verderop in dit boek is te merken dat deze schrijver liefst zo min mogelijk moderne apparaten in zijn boeken laat voorkomen. Het is wel Birgits oude computer waarop Kaspar uiteindelijk haar onafgeschreven boek vindt. Daarin vertelt ze over haar verleden. Ze heeft op haar twintigste, vlak voor ze naar het Westen vertrok, een dochtertje gekregen en afgestaan. Later had ze plannen om op zoek te gaan naar haar dochter, maar dat heeft ze nooit gedaan. Kaspar besluit om deze zoektocht wel te gaan maken.

Hij vindt Birgits dochter, die getrouwd is met een zeer dominante extreem-rechtse man. Hun dochter Sigrun is ook helemaal opgegroeid met dit gedachtengoed. Met de belofte van geërfd geld weet Kaspar ze over te halen om Sigrun regelmatig bij hem in Berlijn te laten logeren. Hij bereidt zich goed voor en samen gaan ze erop uit, naar musea en concerten. Sigrun is dan veertien en ze valt helemaal voor de muziek. Ze gaat zelfs op pianoles op de dagen dat ze bij Kaspar is. Ik vind dit allemaal iets te rooskleurig voorgesteld, maar het is mooi om te lezen. Kaspar probeert om Sigrun te laten kennismaken met andere gedachten dan die van haar vader. Hij is voorzichtig en worstelt met hoe ver hij daarin kan gaan zonder hun goede band te verstoren.

Het boek eindigt een paar jaar later. Ik was erg nieuwsgierig naar dit derde deel. Het valt me enigszins tegen. Er zijn weinig mooie beschrijvingen meer. Het is wel interessant om te lezen hoe Sigrun als jonge vrouw haar eigen weg probeert te vinden, maar ook hier heb ik wat twijfel aan het realiteitsgehalte van bepaalde wendingen. Alles bij elkaar vind ik het toch een goed boek. Van deze bekende Duitser wil ik nog wel eens wat lezen.

Lees ook wat Jan over dit boek schreef.