Binnen een paar bladzijden ben ik helemaal gegrepen door dit boek. Lara Taveirne vertelt over haar broertje Wolf, die verdween. Na een paar maanden werd hij gevonden in een bos in het noorden van Zweden. Hij was met de trein naar het één na laatste station gegaan, omdat hij net een paar euro te kort kwam voor het hele traject. Hij was uitgestapt, naar het bos gelopen, en daar nog een stuk doorgewandeld om voor de laatste keer te gaan liggen. Met zijn hoofd op zijn rugzak lag hij daar in de ijskoude poolnacht. Diezelfde nacht is hij gestorven, wat ook zijn bedoeling was.

Het gaat over de maanden dat Wolf vermist was en het bericht dat hij gevonden was, vermengd met herinneringen aan het gezin van vroeger. Wolf was de jongste van vijf en Lara was de middelste. Ook zijn er fragmenten uit Wolfs dagboek, dat bij zijn lichaam werd gevonden, in plastic verpakt en aan zijn middel gebonden met een touw.

Lara schrijft in korte alinea’s, met telkens een zeer treffende laatste zin. Daarna volgt een witregel om het tot je te laten doordringen, om dan gauw verder te lezen. Ik vind het waanzinnig goed. Verderop zegt Lara hierover: het boek schreef zich vanzelf. Maar dan loopt ze vast en dat is ook te merken. Er zijn zijstraatjes die me minder boeien en het verhaal lijkt richting te verliezen. Tegen het einde lijkt ze er wel weer een beetje in te komen en keert de mooie stijl van het begin terug, al worstelt ze met hoe ze dit boek zal eindigen.

Een paar jaar na Wolfs dood maakt Lara dezelfde reis naar het noorden. Op de plek waar Wolf is gevonden wil ze wat achterlaten, als een ritueel. Haar beschrijvingen zijn weer schitterend. Wolf is een mooi eerbetoon aan haar broertje.

Lees ook wat Teunis, Karin en Marc over dit boek schreven.