Kato zit bij de huisarts, omdat ze zich depressief voelt. Ze moet de hele tijd huilen en ze heeft vaak eetbuien, waarbij ze van alles naar binnen propt, tot ze haast ontploft. De dokter stuurt haar naar een therapiegroep voor mensen met een eetbuistoornis.

Dit klinkt vreselijk en dat is het ook, maar Eline van Wieren gebruikt humor om te zorgen dat het niet alleen maar kommer en kwel is. Ze zet Kato neer als een realistisch mens door de details uit haar leven: kat Frits die tegen Kato aan kruipt, de series die ze kijkt, haar baan in de bibliotheek en de boeken waar ze van houdt. Dat het echt niet goed gaat met Kato, blijkt uit het feit dat het haar niet goed lukt om een boek te lezen.

Soms is het te erg en dan meldt Kato zich ziek bij de bieb. Andere dagen sleept ze zichzelf naar haar werk en zet haar vriendelijkste glimlach op om mensen te helpen, bijvoorbeeld met de printer. Inmiddels kent ze bepaalde gezichten wel, zoals dat van Milena. Deze excentrieke vrouw vraagt om boekentips. En dan nodigt ze Kato uit om eens bij haar thuis langs te komen. Dat resulteert in een bijzondere vriendschap.

Ook bij de eetbuigroep ontmoet Kato nieuwe mensen. Er wordt geadviseerd dat ze buiten de therapiedagen om geen contact met elkaar hebben, maar dat doen ze stiekem toch. Kato is vooral geïnteresseerd in Toby en voorzichtig ontstaat er iets tussen de twee. Het is schattig beschreven hoe ongemakkelijk ze het vinden en hoe ze elkaars dikke lichamen liefkozen.

Popcorn donut kaassoufflé is een heerlijk debuut: knap opgebouwd, met een goede balans tussen serieus verdriet en fijne gebeurtenissen.