Als twintiger kwam Margot Vanderstraeten bij een modern-orthodox joods gezin thuis, om de vier kinderen te helpen met hun huiswerk. Zes jaar lang was ze er kind aan huis en daarna hield ze ook contact met de familie. In Mazzel tov vertelt ze over haar ervaringen en vooral waar ze zich allemaal over verwonderde.

De familie Schneider (niet hun echte naam) heeft al een aantal werkstudenten versleten die het vaak niet langer dan een paar dagen bij ze volhielden. Daardoor mag Margot het proberen, ondanks dat ze ongehuwd samenwoont met Nima, die uit Iran komt. Ze maakt rond 1990 kennis met het gezin, bestaande uit Simon, Jakov, Elzira en Sara en hun ouders. De kinderen mogen het zelf aangeven als ze de hulp van Margot nodig hebben. In de praktijk is ze bijna dagelijks bij hen thuis. Op zaterdag hoeft ze niet te komen, want dan vieren de joden sjabbat. Maar ook buiten de rustdag is hun leven doordrenkt van de strenge regels.

Margot brengt de meeste tijd door met Elzira, die aan dyspraxie lijdt. Ze is dus erg onhandig en kan als twaalfjarige nog niet fietsen. Margot helpt haar om het toch te leren. Daarvoor gaan ze naar een andere wijk, zodat niet iedereen het hoeft te zien. Want in de buurt van het huis van de Schneiders wonen veel andere joden en iedereen kent elkaar, tenminste, als ze van dezelfde stroming zijn. Deze mensen zijn modern-orthodox, wat weer wat anders is dan de bekende chassidische joden. Maar ze zijn ook herkenbaar aan de typische kleding: zwart-wit voor mannen, en voor vrouwen geen blote armen of benen. De meeste volwassen vrouwen dragen een pruik.

De kinderen Schneider groeien op met die oude geboden in een moderne samenleving. Margot verbaast zich keer op keer hoe ze daarmee omgaan. Voor hen is het vanzelfsprekend. Ze leven wel behoorlijk verzuild. Zo gaan de kinderen gaan naar een joodse school, waar meisjes en jongens in aparte klassen zitten. Het gezin is rijk en kan het zich veroorloven om twee keukens te hebben: één waar vlees klaargemaakt kan worden en een ander voor gerechten met zuivel. Margot wordt uitgenodigd om eens een feestdag mee te maken. Ze geniet van het heerlijke eten, maar voelt zich ook opgelaten, omdat ze de gebruiken niet kent.

In het begin loopt het contact stroef, maar Margot krijgt vooral een goede band met Elzira en de ouders waarderen dat. Later heeft ze ook met Jakov boeiende gesprekken. Als de kinderen ouder worden, vliegen ze één voor één uit. Simon gaat in het Israëlische leger. Ook Jakov en Elzira vertrekken naar het buitenland. Margot gaat een keer op bezoek bij Jakov en Elzira wanneer die in Israël wonen, wat ook een cultuurschok voor haar wordt.

Alleen jongste dochter Sara blijft in Antwerpen. Jakov en Elzira belanden uiteindelijk allebei in New York, waar veel joden wonen. Ze voelen zich daar meer op hun gemak. Ze stichten allebei een gezin en Margot gaat een paar keer op bezoek.

In dit boek weet ze me steeds te boeien. Ze mengt er ook wat ervaringen uit haar eigen persoonlijke leven door, wat niet per se nodig was geweest, maar ik vind het ook niet storend. Het maakt het contrast met de joodse familie nog groter. Kortom, dit is een aanrader voor wie geïnteresseerd is in deze subcultuur.