Scheikunde, roeien en feminisme rond 1960, daar gaat Lessons in chemistry over. Het boek start met een scène waarin Madeline Zott zo’n lekkere lunch mee naar school neemt dat een klasgenootje het elke dag afpakt en opeet. Haar moeder Elizabeth belt naar de vader van het betreffende meisje. Die werkt bij de televisie en voor ze het weet heeft Elizabeth een eigen kookprogramma.

Dan springt het verhaal tien jaar terug naar 1952. Elizabeth werkt in een scheikundig lab waar ze zwaar ondergewaardeerd wordt door alle mannelijke collega’s om haar heen. Als ze het privé-lab van Calvin Evans binnenstapt, wordt ze afgesnauwd. Maar ze heeft bekerglaasjes nodig en jat een hele doos van Calvin, die er toch genoeg heeft. Ondanks deze slechte start, worden Elizabeth en Calvin verliefd op elkaar. Ze gaan samenwonen en hond Six-Thirty komt erbij, die is op een dag komen aanlopen. Hij is ook erg intelligent en Elizabeth leert hem woorden.

Ik weet niet goed wat ik van dit boek vind, maar ik vermaak me er goed mee en de meeste grapjes kan ik wel waarderen. Volgens mij is het niet bedoeld als realistisch verhaal, daarvoor is het te maf. Ondertussen vermoed ik dat er ook gebeurtenissen in staan die dichter bij de waarheid liggen dan we ons nu kunnen voorstellen en dan doel ik op hoe er werd omgegaan met vrouwen. Die werden in die jaren immers geacht om thuis voor hun gezin te zorgen en geen betaald werk uit te voeren.

Elizabeth raakt onbedoeld zwanger en daardoor wordt ze ontslagen. Dochtertje Mad is erg intelligent en kan al lezen als ze drie jaar is. Tot zover het realistische. De uitspraken die Mad doet zijn nogal overdreven, ook voor een vroegwijs kind. Ik houd mezelf maar voor dat het hilarisch bedoeld is.

Het televisieprogramma van Elizabeth is erg vreemd. Ze kookt in de studio en legt daarbij allerlei scheikundige principes uit. Ook moedigt ze vrouwen aan om hun dromen na te jagen en zich niet te laten tegenhouden door mannen die vinden dat vrouwen niet zouden moeten studeren en buitenshuis werken. Het programma wordt een enorm succes onder huisvrouwen, maar er komen ook klachten, bijvoorbeeld als Elizabeth bekent dat ze niet in God gelooft.

Bonnie Garmus maakt er een smeuig verhaal van, met Elizabeth die haar keuken ombouwt tot lab, maar ook te maken krijgt moeilijkheden. Ten slotte is er een ontknoping en alle eindjes worden netjes afgerond. Dat past bij dit verhaal, maar is wederom niet realistisch. Ik vermoed dat ze hiervoor bewust heeft gekozen, om het niet te zwaar te maken. Dit is geen historische roman. Het is meer als een televisieserie waarin de humor in de overdrijving zit, met een kern van waarheid, maar je moet het niet serieus nemen.

Er is inmiddels een verfilming van het boek gemaakt, die te bekijken is op Apple tv. Ik heb nu een paar afleveringen gekeken. De humor is bijna helemaal weg en er zijn allerlei dingen anders dan in het boek. Ik snap wel dat niet alles uit een boek in een serie past, maar er is naar mijn smaak te veel veranderd en erbij verzonnen. Bovendien past het taalgebruik niet bij die tijd. Zoals meestal is het boek beter.

Lees ook wat Anna over dit boek schreef.