Leesreis om de wereld: Algerije

Algerije is een groot land dat naast Marokko ligt. Er wonen zowel christenen als moslims. Het is lange tijd een Franse kolonie geweest. In de bibliotheek vond ik eerst Terug naar de rue Darwin van Boualem Sansal. Dit boek begint met een prachtig gedicht. Na 100 bladzijden werd het meer van hetzelfde en begon ik het saai te vinden. Daarom besloot ik een ander Algerijns boek te proberen: Nergens thuis in het huis van mijn vader van Assia Djebar. Ook dit begon met een mooi citaat, maar helaas sleepte dit boek me ook niet mee en heb ik het na 50 bladzijden teruggebracht naar de bibliotheek.

download (6)      download (7)

In allebei de boeken haalt de schrijver jeugdherinneringen op. Er zit echter geen spanningsboog in de verhalen, het kabbelt maar wat door. Daardoor was ik niet nieuwsgierig naar hoe het verder zou gaan. Ook de schrijfstijl zorgde er niet voor dat ik verder wilde lezen. Beide boeken zijn vertaald door Jan Versteeg. Ik vind zijn taalgebruik iets te formeel, waarschijnlijk doordat het vrij letterlijk is vertaald. Van mij mag een vertaling best iets minder letterlijk zijn, als dat de leesbaarheid ten goede komt. Nu leest het niet zo soepel door.

Algerije heeft me geen literaire ontdekkingen opgeleverd. Dan maar op naar het volgende land…

Leesreis om de wereld: landen met een A

Geïnspireerd door de blog A year of reading the world probeer ik uit zo veel mogelijk landen van de wereld een boek te lezen. Daarbij hanteer ik de volgende definitie: de schrijver van het boek moet in dat land geboren zijn en het verhaal speelt zich af in dat land. Dit zal vast niet met alle landen lukken, maar het is een mooie bron om uit te putten. Ik ben begonnen bij de letter A…

Afghanistan
In 2010 las ik The kite runner van Khaled Hosseini. Dit gaat over jongens in Kaboel die wedstrijden doen met vliegers waarvan ze de lijnen bij elkaar doorsnijden. Het is een veel gelezen boek en dat verbaast me niet.

Argentinië
In 2012 las ik Luz: na twintig jaar, licht van Elsa Osorio, als dwarsligger. Het is een indrukwekkend boek over verdwenen kinderen in de jaren ’70.

Angola
Pas geleden las ik De vrouwen van mijn vader van José Eduardo Agualusa. Dit is typisch Afrikaans: er hangt een relaxte sfeer en iedereen gaat vreemd, dus mannen hebben kinderen bij vele vrouwen. Ik vond het erg goed geschreven. Het is wel verwarrend dat de ik-persoon voortdurend wijzigt. Vaak is het laat of helemaal niet duidelijk wie er aan het woord is. Ook worden erg veel zijstraatjes in geslagen, waardoor er niet veel vaart in het verhaal zit. Maar juist toen ik twijfelde of ik door zou lezen, kwam er een wending in het verhaal waardoor ik toch wilde weten hoe het zou aflopen. 

Albanië
Afgelopen week las ik Koude bloemen in maart van Ismail Kadare. Dit speelt in de verwarrende tijd na de val van het communisme. De hoofdpersoon is een dromerige kunstenaar. Gecombineerd met oude verhalen levert dit een fantastisch boek op. Kadare is een meesterverteller en het is prachtig vertaald door Roel Schuyt.

De volgende landen waaruit ik een boek wil lezen zijn Algerije, Armenië, Australië en Azerbeidzjan. De plaatselijke bibliotheek heeft geen boeken uit Andorra of Antigua en Barbuda, dus die sla ik voorlopig over…