In mijn boekenkast ligt de roman Klimaatverdriet. De inhoud viel een beetje tegen, maar vanwege de titel blijft het boek daar. Lysanne van de Kamp-Rinzema had haar boek ook zo kunnen noemen. Ze vraagt zich af hoe je hoopvol kunt blijven in een wereld waarin grote veranderingen plaatsvinden. Als christen gelooft ze in God als Schepper van de aarde. Wat is de betekenis van het christelijk geloof in deze tijden?

Het eerste deel van Scheppings(t)rouw gaat over verdriet om de schepping, die zo lijdt onder milieuvervuiling. Mensen profiteren nog steeds van vormen van slavernij en dieren worden erbarmelijk behandeld. Het is om moedeloos van te worden. Lysanne moedigt de lezer aan om gevoelens hierover niet weg te stoppen, maar te doorleven. Het is logisch om verdrietig, boos en wanhopig te worden van hoe mensen met elkaar, andere levende wezens en de natuurlijke wereld omgaan. Die emoties komen voort uit liefde voor al wat leeft. Ik vind het allemaal erg herkenbaar en alleen al daarom is dit boek de moeite waard om te lezen.

Verdriet en liefde kunnen leiden tot bekering, een bijbels begrip dat hier op een andere manier wordt ingevuld. Door nieuwe inzichten op te doen over wat er misgaat in de wereld, kan je besluiten om je eigen leefstijl aan te passen. Lysanne noemt daarbij wel voorbeelden, maar ze geeft geen praktische tips. Daarvoor kan je terecht in de andere boeken die ze noemt. Maar hoe erg we ook ons best doen, ons leven blijft nare gevolgen hebben voor anderen, meestal indirect.

Zolang ik niet kan putten uit een Bron die me de (wils)kracht en (naasten)liefde geeft, kan ik het uit mezelf vaak niet opbrengen.
Ik ben er daarom van overtuigd dat ons vermogen tot wijsheid raakt aan ons geestelijke leven.

Zo legt ze de verbinding met het christelijk geloof, al denk ik dat ook niet-christenen zich prima kunnen laten inspireren door dit boek. Voor mijzelf is het belangrijkste inzicht van dit boek dat andere culturen ons kunnen leren hoe je als mens in verbinding kunt komen met je natuurlijke omgeving, waar veel mensen in onze maatschappij behoorlijk van vervreemd zijn. Lysanne noemt een aantal boeken hierover, waaronder Een vlecht van heilig gras van Robin Wall Kimmerer. Dat gaat over het leven van inheemse Amerikaanse stammen, in harmonie met de natuur. Deze titel zag ik al vaker voorbijkomen en ik neem me voor het binnenkort te gaan lezen.

In je eentje kan je de wereld niet redden en dat hoeft ook niet. Wel kunnen we samen proberen om systemen ten goede te veranderen, langzaam maar zeker. Ik moet hierbij terugdenken aan het indrukwekkende boek Actieve hoop van Joanna Macy. Zij adviseert om één thema te kiezen dat je echt aan het hart gaat, om je activiteiten daarop te richten. Dat werkt meestal beter dan allerlei dingen half doen.

Het lezen van Scheppings(t)rouw geeft me hetzelfde gevoel als wanneer ik samen ben met mensen die ik ken via de groep van vegan christenen: ik ben niet alleen met mijn zorgen om de gevolgen van het kapitalisme. Samen kunnen we zoeken naar manieren om ons in te zetten voor een betere toekomst van onze planeet.