Na Lampje en De meisjes zijn de verwachtingen van het nieuwe boek van Annet Schaap torenhoog. Dat voelde ze zelf ook, vertelde ze in de Grote Vriendelijke Podcast. Ze heeft er weer rustig de tijd voor genomen en elk woord gewogen. Dat merk je als lezer meteen. Binnen een paar bladzijden houd ik al van Krekel.

Het begint middenin het verhaal (in medias res, leerde ik vroeger), in een vissersplaatsje. Eliza van twaalf loopt langs een winkeltje voor tatoeages. Ze stapt naar binnen en haalt de ervaren oude man over om vijf namen op haar been te zetten: die van haar vijf broers, die verdwenen zijn. Alleen haar kleine broertje Krekel heeft ze nog bij zich. Samen zijn ze van huis weggelopen. Eliza wil haar broers vinden en daarom wil ze naar de Witte Kliffen. Daarvoor zoekt ze een schip om mee te varen.

Pas een stuk verderop springt het verhaal terug naar het verleden. Hoe is het zover gekomen dat Eliza en Krekel thuis vertrokken zijn? Dat wordt uitgebreid uit de doeken gedaan en het duurt vrij lang voor het verhaal weer terugspringt naar Eliza die naar de Witte Kliffen wil. Toch vind ik dit prettiger dan dat het telkens heen en weer zou gaan tussen heden en verleden.

Het boek is weer losjes gebaseerd op een klassiek sprookje. Daardoor komt er op een gegeven moment wat magie om de hoek kijken. Dat is vooral verwarrend voor juffrouw Amalia. Zij wil Eliza en Krekel onder haar hoede nemen. Wie Lampje heeft gelezen, kent de juffrouw al een beetje. En ook tuinman Nick kwam daarin voor. Het speelt zich dus in dezelfde wereld af; ik schat zo’n honderd jaar geleden. Waarschijnlijk zijn sprookjes de oorsprong van sommige aspecten van het verhaal die ik niet helemaal begrijp. Blijkbaar lijk ik een beetje op juffrouw Amalia, die het ook niet helemaal snapt, maar daarbij wordt opgemerkt dat dat niet erg is.

Annet Schaap heeft er ook weer zelf tekeningen bij gemaakt. Elk deel begint met een grote zwart-wittekening over twee bladzijden. En aan het begin van elk hoofdstuk is een veertje getekend, heel mooi en subtiel, net zoals ze schrijft: gedetailleerd en zonder vaart te verliezen. Soms is het licht filosofisch en poëtisch:

Een kind zonder ouders wordt een wees, een gestorven echtgenoot maakt een weduwe of een weduwnaar. Maar wie zijn kinderen verliest, of haar broers, heet niet opeens anders: geen leegvader, weesmoeder, on-zusje.

Verderop staat over de broers:

Hun klushanden, hun zaagarmen, hun spijkerverstand.

Het is zo mooi om te lezen en ik moet moeite doen om niet te snel te gaan, want ik wil zo graag weten wat er is gebeurd en hoe het gaat aflopen. Zullen Eliza en Krekel hun broers vinden? Zal hun vader trouwen met die akelige vrouw die hij op de kermis tegen het lijf is gelopen, maar die alleen uit is op zijn rijkdom? Krekel leest als een trein en de spanning is continu voelbaar. Het boek is alle aandacht waard en de hoge verwachtingen zijn waargemaakt. Ga het maar gauw lezen!

Lees ook wat Jaap over dit boek schreef.