Pastorale speelt zich af tijdens een lange zomer in de jaren 1980, met een warmte die zo’n typische sfeer geeft aan een boek. Oscar gaat bijna naar zijn examenjaar. Zijn zus Louise studeert en woont op kamers, maar ze is even terug in het ouderlijk huis op het platteland. Het perspectief wisselt tussen de twee.

De verhaallijn van Louise gaat vooral over haar afkeer van het christelijk geloof van haar jeugd. Ze vindt het allemaal onzin en begrijpt niet dat mensen zich zo laten leiden door een oud boek. Sommige mensen zullen zich erin herkennen, maar ik vind het niet origineel en het wordt met weinig humor verteld. In de loop van het boek erger ik me steeds meer aan Louises negatieve houding. Dan lees ik liever iets van de oordeelloze Franca Treur of de flauwe grappen van Maarten ’t Hart.

Oscar komt voor het eerst bij een klasgenoot thuis die van Molukse afkomst is. Deze Jonkie staat bekend om zijn brutale streken. Oscar brengt hem huiswerk als Jonkie een paar weken niet naar school komt na een brommerongeluk. Hij wordt uitgenodigd om te komen eten en dat levert de mooiste scène op. Er komen naast de rijst wel vier soorten sambal op tafel. Jonkies vader vertelt over de grote kist die in de gang staat en hoe hij hoopt om ooit terug te kunnen keren naar de Molukken. Maar in de huidige politieke situatie is daar geen sprake van. Ook wordt kort wat verteld over de situatie van de Molukken in de eerste jaren in Nederland, toen ze in oude concentratiekampen uit de oorlog werden gehuisvest. Hier wordt echter niet diep op ingegaan.

Stephan Enter heeft een zorgvuldige schrijfstijl en hij heeft oog voor detail. Een paar keer denk ik: oja, zo was dat in die tijd. Hij besteedt ook aandacht aan de landelijke omgeving, met bepaalde planten en dieren. Een paar keer is het spannend, bijvoorbeeld als Oscar de aanleiding is voor Jonkie om met zijn vrienden een andere jongen flink te grazen te nemen. Maar dit boek draait meer om de sfeer en mooie beschrijvingen dan om een spanningsboog. Ik had er op één of andere manier toch meer van verwacht.

Vlak nadat dit boek in 2019 uitkwam, kreeg het veel aandacht. Lees ook wat Bettina, Jeanine, Johanna, Teunis, Just, Koen, Jannie en Jan erover schreven.