In het jaar 2121 studeert Anna Tanner aan het Humanium. Ze heeft gekozen voor de Apollonische leerweg, waarin ze het eerste niveau Orde heeft gehaald. Het volgende onderdeel is Zelfbeheersing en het einddoel is het zevende niveau: Verlichting. De sfeer doet futuristisch aan, maar de technische snufjes blijven beperkt tot een internetbril en het openen van een deur via een vingerafdruk. Anna leeft in relatieve armoede. Het voedsel dat centraal verstrekt wordt is voldoende, maar nieuwe kleren zitten er niet in. Toch heeft zij het nog goed in vergelijking met mensen die niet tot de Apolloniërs of Dionysiërs zijn toegetreden, want die leven als buitenstaanders. Zij worden niet door de staat onderhouden en zijn afhankelijk van giften.

Het eerste gedeelte van De kruisdraagster verloopt traag. Door het leven van Anna te beschrijven, wordt uitgelegd hoe Europa er over een eeuw uitziet. Hier en daar zijn er kleine aspecten waarvan ik me afvraag hoe logisch en waarschijnlijk ze zijn, maar ik besluit me daar niet druk over te maken. Het geheel zit goed in elkaar en Jeannet Dekker heeft het prima vertaald vanuit het Duits.

Op een dag komt Anna een man zonder benen tegen op straat. Dat is extra opvallend, omdat ziekten en afwijkingen in deze dystopische toekomst allemaal zijn uitgeroeid. De man stopt Anna een briefje in de hand met een kruisteken erop. Dit leidt haar naar een groep onderdrukte christenen, die verstopt zitten bij het station. Anna is onder de indruk van hun moeilijke omstandigheden, maar vooral van hun vreugde en liefde. Ze wil meer over hen weten en besluit om een werkstuk over de christenen te schrijven. Haar docent geschiedenis staat daarvoor open en wil haar helpen.

Vanaf daar begint het verhaal in tempo te versnellen. Anna’s leven wordt enorm beïnvloed door haar onderzoek naar de christenen. Het blijkt gevaarlijk te zijn om met hen om te gaan en hen te helpen, omdat het christendom verboden is. Anna, die hier helemaal niets over wist, leert steeds meer over deze gelovigen en hun God. Het wordt nog spannender als Anna gaat helpen om de christenen van voedsel te voorzien en zij telkens moet bepalen wie ze daarvoor kan vertrouwen en wie een verrader is. Zo langzaam als ik het begin las, zo vlug lees ik de laatste hoofdstukken. Lydia Schwarz weet de spanning erin te houden tot het einde. Ze heeft ook een vervolg geschreven, dat nooit is vertaald naar het Nederlands. Maar dit originele boek is op zich al de moeite waard en het geeft genoeg stof tot nadenken.