N.K. Jemisin won belangrijke prijzen met haar bijzonder originele trilogie The Broken Earth. Ik had zin om nog eens wat van haar te lezen en dat werd een verhalenbundel. In de inleiding vertelt de schrijver dat ze ooit het advies kreeg om korte verhalen te gaan schrijven. Daar had ze weerstand tegen, ze wilde immers een roman schrijven. Maar ze ontdekte dat korte verhalen ideaal zijn om dingen uit te proberen. En dat ze helemaal niet onderdoen voor romans.

Bij het eerste verhaal in How Long ‘til Black Future Month? is te merken dat dit uit het begin van haar schrijverschap stamt. Toch vind ik het erg leuk om te lezen. Jemisin is zelf een vrouw met een bruine huidskleur en ze vindt het belangrijk om over diverse personages te schrijven. Soms ligt dat er dik bovenop, maar het is goed om tegenwicht te bieden aan de overwegend witte, mannelijke wereld van de science fiction en fantasy. Je moet ook bedenken dat Jemisin twintig jaar gelden begon met schrijven en toen was dat nog echt zo.

De verhalen spelen zich af in verschillende landen. L’alchimista gaat over een Italiaanse chefkok die een bijzondere opdracht krijgt met magische gevolgen. Verderop speelt Cuisine des Mémoires zich ook af in een magisch restaurant.

Daarna een mooi verhaal dat zich in de toekomst afspeelt, als een groot deel van de mensheid de aarde ontvlucht is. Degenen die er nog wel zijn, hebben een zwaar leven. De lucht is niet meer blauw maar rood. De mensen uit de lucht willen helpen om het weer blauw te maken, maar willen de aardbewoners dat wel? En er ontstaat liefde tussen een aardvrouw en een en luchtman…

Het is best lastig om korte verhalen te lezen die zo alle kanten op kunnen: van surrealistisch tot high fantasy, historisch tot in de verre toekomst. Aan het begin heb je werkelijk geen idee wat je aan het lezen bent. Jemisins creativiteit is eindeloos.

The Brides of Heaven vertelt over een andere planeet, waar een groep moslims naartoe is gegaan. Daar aangekomen ontdekten de vrouwen dat er iets niet goed is gegaan met het ruimteschip van de mannen. Er waren wel drie jongetjes bij hun moeders, maar die zijn alledrie overleden. Ze zijn dus gedoemd om uit te sterven, tenzij er een wonder gebeurt. Het is interessant hoe Jemisin de moslima’s neerzet, met hoofddoeken en wat korte filosofische gedachten over hun religie.

The Evaluators heeft de vorm van een soort telefoongesprekken of berichten op een andere planeet, waar ze vier sekses hebben. Maar verder snap ik er geen hout van.

Walking awake is een dystopisch verhaal waarin kinderen worden opgevoed, met als doel dat hun lichaam wordt overgenomen door een Master. Dit zijn een soort spinachtige wezens die telkens een andere lichaam gebruiken en daardoor eeuwen in leven kunnen blijven. De term Master doet natuurlijk denken aan de slavernij. Dit verhaal is ook kritisch op technologieën en de manier waarop mensen hun eigen leefomgeving vervuilen. Het is een knap voorbeeld van hoe verhalen je kunnen laten nadenken over maatschappelijke ontwikkelingen, door je met andere ogen te laten kijken.

Stone hunger is duidelijk een voorloper van de Broken Earth trilogie. Ik vind het bijzonder om weer even terug te zijn in de wereld waarin aardbevingen aan de orde van de dag zijn. Het gaat over een meisje met de bijzondere gave om de stenen van de aarde te beheersen.

Bij de laatste verhalen vervliegt mijn aandacht. Ik vind het Engels best lastig en heb al zo lang over dit boek gedaan, dat ik niet alles meer lees. Maar nu ik erop terugkijk, wil ik deze verhalenbundel toch onder de aandacht brengen, omdat er genoeg aan te beleven valt.