Na de geweldige leeservaring met Het lied van ooievaar en dromedaris wilde ik graag meer van Anjet Daanje lezen. In de bieb plukte ik jl. van de plank, dat voor het eerst verscheen in 2016, dus nog voor haar bekendheid een vlucht nam. Het gaat over Finn Pompe en zijn nichtje Juno, die hun jeugd doorbrachten in Zoutkamp, waar ze tegenover elkaar woonden. Hun moeders waren zussen en ze waren allebei enig kind. Het duurt even voor ik begrijp wie wie is in de familie en het kost me misschien wel honderd bladzijden om goed in het verhaal te komen. Dat komt ook doordat het perspectief af en toe verspringt tussen hij en ik, wanneer Finn zijn levensverhaal en dat van zijn ouders en grootouders aan zijn dochtertjes vertelt voor ze gaan slapen.

Finn is hoogleraar eigentijdse geschiedenis. De familiehistorie verbindt hij met belangrijke gebeurtenissen, zoals de watersnoodramp in Zeeland in 1953, de maanlanding in 1969, de treinkaping bij Wijster in 1975, tot de natuurkundige ontdekking van een nieuw deeltje in 2011. Soms heeft de familie direct met de gebeurtenis te maken, wat ik in het begin een beetje onwaarschijnlijk vind. Later heeft het vaker een achtergrondfunctie, dan lezen ze het in de krant of zien ze het op televisie. Op een gegeven moment denkt Finn met zijn studenten na over welke gebeurtenissen in de geschiedenisboeken terechtkomen en welke niet, en kan je dat al voorspellen op de dag dat ze gebeuren? Wat vertelden je opa en oma en wat geef je later door aan de volgende generatie?

Want op het moment zelf was het een grappig, maar onbelangrijk incident, pas jaren later kreeg het een nieuwe betekenis. Dat is het rare van het verleden, het is al gebeurd en je zou dus denken dat het vastligt, maar niets is minder waar. Het is net zo onzeker als het gedeelte van je leven dat nog voor je ligt. Alles wat ik jullie vertel, kan in een klap veranderen doordat jullie iets over papa ontdekken.

Dit citaat komt uit het begin van het boek en dit ervaar je als lezer ook, als je iets nieuws ontdekt over één van de hoofdpersonen. Door zo’n wending vind ik de laatste honderd bladzijden van het boek het interessantste. Inmiddels zijn de hoofdpersonen echt voor me gaan leven. Weet dus dat je even moet doorzetten als je dit gaat lezen, want deze schrijver weet wat ze doet.