Dit is het tweede boek over de egel Jefferson, maar het is prima los van het eerste te lezen. De hoofdpersonen zijn wel dezelfde dieren, die rechtop lopen en zich gedragen als mensen. Jefferson is een egel van 72 centimeter lang met een kuifje. Zijn vriend Gijsbert is een varken en is opgeleid tot verwarmingsmonteur. Voor zijn werk heeft hij een busje aangeschaft, dat Tineke heet. Vier jaar geleden gingen ze mee met een groepsreis, die beschreven is in het eerste boek. Daar ontmoetten ze konijn Simone, die nu een brief heeft geschreven aan Gijsbert. Ze vraagt of hij op haar huis wil passen, want zij is voor langere tijd vertrokken.

Gijsbert vertrouwt het niet en gaat samen met Jefferson op onderzoek uit. Allebei besluiten ze om in Simones huis te gaan kijken, terwijl de ander het niet weet. Maar na een tijdje biechten ze het toch op. Ze maken zich ernstig zorgen om Simone, die erg ongelukkig leek te zijn geweest. Er wordt elke maand een flinke som geld van haar rekening afgeschreven. Dat kan niet goed zijn. Ze besluiten samen om haar te gaan redden, met hulp van twee andere vrienden van de groepsreis: de oude das meneer Vanderburcht en de uitbundige Walter Schmitt.

Jean-Claude Mourlevat heeft een goed gevoel voor humor en ik zit regelmatig hardop te lachen tijdens het lezen van dit boek. In de bibliotheek staat het bij de B-boeken, dus voor kinderen van 9 tot 12 jaar, maar ik zou het eerder aanraden aan iedereen vanaf een jaar of elf. Het taalgebruik is best lastig. Dat vindt Jefferson ook, vooral als meneer Vanderburcht aan het woord is. Hij neemt zich regelmatig voor om een woord in het woordenboek op te zoeken. Lies Lavrijsen en Els Dumez-Blocken hebben het weer prima vertaald uit het Frans. Dat de hoofdpersonen dieren zijn, heeft in dit deel eigenlijk geen functie, maar het zorgt wel voor grappige beelden.

Nu ga ik één en ander verklappen over het verloop van het verhaal, dus je bent gewaarschuwd. Meneer Vanderburcht was tijdens zijn werkende leven hoogleraar klassieke talen aan de universiteit. Hij kan goed redeneren en ze komen tot het vermoeden dat Simone is gelokt door een sekte. Meneer Vanderburcht vertelt wat de kenmerken daarvan zijn: er is een charismatische leider, je wordt gelokt met complimenten en de belofte op genezing van allerlei ziektes, de sekteleiders zijn uit op je geld en vervolgens krijg je te weinig slaap en te weinig eten. Dit blijkt allemaal te kloppen bij de gemeenschap waar Simone zich bij heeft aangesloten.

Jefferson, Gijsbert en Walter besluiten undercover te gaan en sluiten zich tijdelijk aan bij de sekte, om Simone te kunnen redden. Ik moet enorm lachen om hoe deze club wordt beschreven, want Mourlevat steekt de draak met bestaande religies. Zo worden er allerlei speciale woorden gebruikt, er zijn maffe rituelen in speciale gewaden en er wordt een mantra opgezegd in een dode taal. De grote vraag is of Simone nog wel voor rede vatbaar is. Daardoor blijft het spannend tot het einde. Ik vind het een geweldig verhaal en heb zin in het derde deel over Jefferson en zijn vrienden.

Lees ook wat Jaap over dit boek schreef.