Rascha Peper behoort tot mijn favoriete schrijvers en met Verfhuid heb ik al haar romans gelezen. Al is dit met 144 bladzijden een novelle volgens de titelpagina. Hoofdpersoon Arnold Kee is kunsthandelaar met een winkel in Amsterdam. De zaak loopt goed, met vaste klanten en mensen die zomaar langswaaien. Meneer Terwindus komt af en toe langs bij Kee, al kan het ook voorkomen dat ze elkaar maandenlang niet zien.
Zoals altijd worden de personages met specifieke details beschreven door Rascha Peper, zodat ze levensecht overkomen. Eigenlijk maakt het onderwerp me dan weinig uit. Kunst is wel een thema dat vaker terugkomt in haar werk. Kee en Terwindus zijn allebei liefhebbers die enorm kunnen genieten van een goed schilderij. Naast het werk heeft Arnold Kee een relatie met een veel jongere man, die ook zo beschreven wordt dat ik hem helemaal voor me zie.
Terwindus heeft inmiddels veel kunstwerken verzameld. Arnold Kee haalt hem over om een schilderij uit te lenen aan een museum in Keulen voor een tentoonstelling. Het gaat om een werk van Caspar David Friedrich. Ik zoek wat van hem op en er zijn inderdaad erg mooie schilderijen bij. Kee mag het bij Terwindus thuis komen bekijken. Het wordt een wonderlijk bezoek, waarbij duidelijk wordt dat er verder nooit iemand op bezoek komt.
Langzaam begin ik te vermoeden dat er iets niet koosjer is aan die Terwindus. Op een gegeven moment merkt Kee op dat dat voor hem ook al een tijd duidelijk is, maar je krijgt als lezer dus eerst de tijd om dat zelf te ontdekken. Ik vind dat mooi gedaan. Voor Arnold Kee levert dit een dilemma op: wat doet hij met wat hij weet? Hij moet natuurlijk discreet handelen, maar hoe ver gaat dat?
Het wordt een spannend verhaal met een onvoorspelbare climax. Aan het einde kan ik me goed inleven in de liefde voor een schilderij, dat mensen zelfs tot extreme daden kan bewegen. Zo knap kon Rascha Peper schrijven.
Lalagè leest 
Prachtige recensie! Dit boek ga ik zeker lezen, als de beschikbare leestijd dat toelaat.
Van Rasha las ik eerder het prachtige “Dooi” en het werkelijk betoverende “Waterscheerling”.
LikeGeliked door 1 persoon
Hoi Barbara, “Verfhuid” is het enige boek dat ik van Rascha Peper heb gelezen. Ik las het in maart 2007 en het is waarschijnlijk het laatste boek dat ik voor de leesclub “Nederlandse literatuur na 1945” in Zeist las. Ik heb vanaf 2001 tot 2007 bij die leesclub gezeten, wat ik erg leuk vond. Daarna verhuisde ik naar Lunetten en heb ik nooit een leesclub bij mij in de buurt kunnen vinden. Nu is mijn blog mijn leesclub, zeg maar. Ik vond “Verfhuid” wel een aardige roman (3 sterren), maar ook weer niet zo goed dat ik meer van Rascha Peper wil lezen. Groetjes, Erik
LikeLike
Hallo Erik, dit is ook niet mijn favoriete boek van haar, want dat is ‘Wie scheep gaat’ en ook ‘Vingers van marsepein’ vond ik mooi.
Ik zit zelf bij een leesclub via de organisatie Senia. Die faciliteert zowel fysieke als online leesgroepen. Dus mocht je ooit nog eens zin hebben om met anderen over boeken te kletsen, dan kan ik je het zeker aanbevelen om daar te kijken. En ik ben ook bij een boekenclub via whatsapp, wat beter werkt dan je misschien zou verwachten.
Maar ik geloof dat jij de laatste tijd meer van de films bent dan van de boeken…
Hartelijke groeten terug!
LikeLike
Dit boek van Rascha Peper heb ik nog niet gelezen Maar ben ik zeker nog van plan. De schilderijen van Friedrich zijn onbetaalbaar! Dé grote Duitse schilder! Ik stel me zo voor dat er dus iets mis is met het eigendom van dit schilderij. Maar, geen spoiler hoor, ik wil het zelf lezen.
LikeGeliked door 1 persoon
Nou ik heb het inmiddels gelezen. Het stond zelfs gewoon in m’n boekenkast. Dit is weer echt een mooi Rascha Peper boek. Hoewel het dus niet heel erg verrassend is, je ziet aankomen dat er iets niet klopt. Maar het einde vond van Terwindus ik wel onverwacht.
Met de “boodschap” dat kunst is om te delen en niet om te hebben, kan ik het erg eens zijn. Ik kijk weer uit naar je volgende boek.
LikeGeliked door 1 persoon
Ha, dat is ook toevallig!
LikeLike