Babs Taal vertelt haar levensverhaal in romanvorm. Ze was internist en werkte vele jaren als oncoloog in het Antoni-van-Leeuwenhoekziekenhuis in Amsterdam. Toen ze in de jaren ’60 voor een studie geneeskunde koos, waren vrouwelijke artsen nog zeldzaam. Dat zorgde soms voor twijfel, maar uiteindelijk deed ze wat ze het liefste wilde doen.

De witte jas begint met een scène in het ziekenhuis. Hoofdpersoon Gilda is dan negen jaar en haar moeder is weer opgenomen, vanwege problemen met haar darmen. Ze heeft de ziekte van Crohn en moet daarom vaak worden geopereerd. Dan is ze weer weken van huis en moet het gezin hun moeder missen. Het maakt veel indruk op de jonge Gilda en het motiveert haar om later dokter te willen worden.

Dan springt het boek naar Gilda’s eerste baan in het ziekenhuis. Ze doet ervaringen op bij de chirurgie en ziet de gevolgen van akelige ongelukken. Het vak boeit haar mateloos en ze droomt van een carrière als chirurg. Maar het lukt niet om een opleidingsplaats te krijgen. Dat lukt wel bij de interne geneeskunde in Rotterdam. Daar merkt Gilda dat het veel voldoening geeft om diagnoses te stellen die niet voor de hand liggen: ze houdt van het puzzelen.

Ik heb het boek in een paar dagen tijd uitgelezen, doordat het zo vlot geschreven is. Hier en daar komt jargon voorbij, maar het wordt nooit te moeilijk om te volgen. De persoonlijke ervaringen maken dat ik meeleef met de jonge arts. In terugblikken in cursieve tekst vertelt ze meer over het leven met een chronisch zieke moeder en over haar studiejaren in Groningen. Het is autobiografisch, maar ze heeft haar fantasie gebruikt om er een goed leesbaar geheel van te maken. Het enige wat ik niet helemaal begrijp is dat de schrijver Babs heet en de hoofdpersoon Gilda. Zou daar die G. voor staan? Misschien schrijft ze onder pseudoniem.

Voor vriendschappen en liefde is weinig tijd als je specialist bent in het ziekenhuis, met lange dagen op de poli en daarnaast onderzoek doen en artikelen schrijven. Gilda leeft voor haar werk. Ze heeft een paar keer een vriend. Op een gegeven moment verlangt ze ernaar om moeder te worden, maar de man waarmee ze dan samen is wil geen kinderen. Wanneer ze later te maken krijgt met jonge collega’s die zwanger raken, is haar eerste gedachte: ‘Hoe moet dat als ze met verlof gaat?’ en tegelijk wil ze niet zo denken, want hoe mooi is het dat jonge vrouwen wél de kans krijgen om een carrière als arts te combineren een gezin.

Na het overlijden van een collega moet Gilda weer langere tijd het werk van twee artsen doen en op den duur breekt dat haar op. Een burn-out doet haar beseffen dat het leven meer is dan werk en ze vindt nieuwe hobby’s, terwijl ze haar werk als arts-onderzoeker voortzet. Door haar artikelen kennen internisten over de hele wereld haar werk. Patiënten worden gediagnosticeerd en behandeld met door haar ontwikkelde methodes. Ik vind het knap hoe ze haar veelbewogen leven in dit boeiende boek heeft verwerkt.