Net als in haar originele debuut Een soort eelt spelen dieren een belangrijke rol in de tweede roman van Rinske Bouwman. Dat is wat me erin trok, in tegenstelling tot het computerspel dat hoofdpersoon Marius speelt. Het spel blijkt echter helemaal niet vervelend om over te lezen. Het boek begint met een scène in de online game The Otherworld, zonder dat dat expliciet wordt vermeld. Na een bladzijde denk ik ‘wat is hier toch aan de hand’ en na twee bladzijden begrijp ik dat Marius in het spel rondloopt en niet in de echte wereld. Dat heeft een grappig effect.

Marius (42) is in het echte leven buschauffeur. Zijn vrouw Philo is sinds een aantal jaren terminaal ziek. Al een paar keer heeft Marius gedacht dat haar laatste dagen waren aangebroken, maar dan krabbelde ze toch weer op. Hij worstelt hier enorm mee en hij heeft amper tijd voor sociale contacten, omdat hij voor Philo moet zorgen naast zijn werk in wisseldiensten. Soms gaat hij vogels kijken met zijn goede vriend Lasse, die helemaal in de wolken is omdat zijn vrouw in verwachting is. Dat steekt Marius, omdat Philo en hij vroeger ook droomden van kinderen krijgen. Maar toen werd ze ziek. De vrienden kunnen er niet echt over praten en de afstand is voelbaar.

In gedachten praat Marius wel met allerlei dieren die hij tegenkomt, te beginnen met zijn eigen kat Ruud, maar ook met vogels en mieren en zwanen in de buurt. Dat vind ik een mooi vondst en het levert diepe gesprekken op.

Philo moedigt Marius aan om The Otherworld te gaan spelen, om daar te beginnen met het maken van nieuwe vrienden. Dat lukt goed en Marius is er urenlang mee bezig. Hij begint een winkel met getemde tijgers en hij chat met mensen uit verre landen. Het meest praat hij met Liv en na een tijdje trouwen ze zelfs in het spel. Philo vindt dat prima. Maar dan verschijnt Liv ineens niet meer online. Marius vraagt rond en hij hangt posters op, maar niemand weet iets. Hij heeft haar telefoonnummer gekregen en belt, maar er neemt niemand op. Een mens kan zomaar verdwijnen uit de online wereld en niemand weet wat er is gebeurd. Dan gaat kat Ruud ook nog dood. En Philo blijft tegen verwachting in maar leven.

Korstmos heeft een goede balans tussen zware en grappige stukken. Marius is een realistische hoofdpersoon. Hij zou zomaar je buurman kunnen zijn. Rinske Bouwman schrijft op een originele manier over herkenbare situaties. En de zwaan op de voorkant heeft ze zelf geschilderd, net als de voorkant van haar debuut. Ik blijf deze kunstenaar volgen.