Saba is de dochter van een Eritrese moeder en een Ethiopische vader. Ze is met haar moeder en haar broer Hagos gevlucht voor de oorlog. Als tiener woont ze een tijd lang in een vluchtelingenkamp in Soedan en daar speelt Stilte is mijn moedertaal zich af. Sulaiman Addonia heeft zijn eigen ervaringen gebruikt voor dit boek.

Saba droomt ervan om dokter te worden, maar in het kamp is geen school. De hulpverleners heeft ze hier wel om gevraagd en er is een vlakte aangewezen waar ooit een school zal worden gebouwd, maar wanneer, dat weet niemand. Net als hoe lang ze nog gevangen zullen worden gehouden in dit kamp. Saba kent er allerlei mensen.

Hoe meer hutten van anderen Saba zag, des te meer vielen haar de verschillen in mentaliteit op. Sommigen vluchtten met matrassen en kussens, anderen met koffiezetapparaten of kookspullen of kleren. En Sba vermoedde dat het niet zozeer geldgebrek was dat haar moeder ervan had weerhouden om met meer spullen te vluchten, maar eerder dat hun moeder waardevolle spullen had achtergelaten zodat ze altijd terug naar huis zouden willen. Herinneringen alleen waren niet genoeg om iemand aan een land te binden, die vervaagden naarmate de afstand in tijd en ruimte groter werd.

Saba’s moeder is bevriend met de vroedvrouw, die ze nog van vroeger kent. De vroedvrouw helpt mensen bij allerlei medische kwalen. Verder is ze erg goed in roddelen. Als Saba wat doet, zorgt de vroedvrouw er wel voor dat haar moeder het te weten komt. Ook vindt de vroedvrouw het niet goed dat Saba met haar broer Hagos onder een deken slaapt en dat levert een hoop gedoe op.

Saba is heel hecht met haar broer. Hij kan niet praten. Bovendien voldoen Hagos en Saba allebei niet aan het ideale beeld dat mensen in het kamp hebben van hoe een jongen en een meisje zouden moeten zijn. Hagos kookt graag en Saba draait haar hand niet om voor wat zwaardere werkzaamheden.

Ik vind het verhaal niet overal even goed te volgen; af en toe begrijp ik iets niet helemaal. Er worden heel wat dingen impliciet duidelijk gemaakt die ik soms wel en soms niet opvang. De vertaling uit het Engels door Irwan Droog is prima.

Saba wordt ouder en het wordt tijd dat ze zal gaan trouwen. Er zijn verschillende opties die worden besproken door haar moeder en de vroedvrouw. Saba’s keuze wordt niet door iedereen begrepen, maar zij kiest wat haar het beste lijkt voor haar eigen toekomst én die van haar broer. Ze wil nog steeds dokter worden. Of dat zal lukken, kom je als lezer niet te weten.

Af en toe lees je in het nieuws over vluchtelingenkampen. Het is iets wat ver van ons af lijkt te staan. Verhalen als deze laten zien dat het leven daar ook doorgaat en dat die mensen net zulke verlangens hebben als wij.