Missie afbreken is het langverwachte derde deel van de trilogie over Ties en zijn vriend Gozert. Anderhalf jaar geleden was ik positief verrast over de eerste twee delen. In dit afsluitende boek staat Gozert zelf centraal. Hierdoor krijgt de lezer een andere kant van hem te zien.

Op het eerste gezicht is Gozert net zo’n stuiterbal als schrijver Pieter Koolwijk zelf. Hij vliegt door de lucht in wisselende outfits en laat daarbij sporen van allerlei kleuren achter. Dat is ook te zien in de prachtige tekeningen van Linde Faas.

Gozert is geen gewone jongen. Maar wat is hij dan wel? Dat begint hij zich steeds meer af te vragen, omdat Ties vaker met andere vrienden bezig is en minder aandacht heeft voor Gozert. Op een gegeven moment merkt Ties wel dat Gozert steeds doorzichtiger wordt.

De vaart blijft in het verhaal en toch heb ik het gevoel dat er wat minder actie zit. Er gebeurt wel iets groots, want de kinderen op de zombie-afdeling van Huize Hopeloos moeten worden gered. Maar daarbij hebben Gozert en Ties amper een rol.

De ervaringen van Gozert zijn bijzonder. Hij ontmoet twee anderen die net als hij zijn, maar die helemaal kleurloos en roerloos zijn geworden. Als Gozert bij ze in de buurt komt, komen ze weer tot leven en praten ze met hem. Het maakt Gozert ongerust: straks eindigt hij ook zo en dat wil hij niet. Hij weet wel dat er een alternatief is, namelijk naar de plek gaan waar alles precies goed is. Daar zijn de meeste dode mensen ook. Gozert heeft één van hen ontmoet bij de jaarlijkse Mexicaanse dodenherdenking, gevierd door de moeder van een vriend van Ties. De overleden vader komt dan altijd even langs om te kijken hoe het met zijn gezin gaat.

Zo’n verhaal zet je aan het denken over de dood. Waar ga je heen als je dit aardse lichaam verlaat? Zou het kunnen dat sommige zielen nog even op aarde blijven ronddolen? En zijn de donkere gedaantes die Luna lastig vallen net zulke figuren als Gozert, of komen die ergens anders vandaan?

De avontuurlijke, hyperactieve Gozert heeft een gevoelige kant die mooi wordt beschreven. Wellicht is het voor sommige kinderen te abstract. Ik vind het een waardige afsluiter van de trilogie.