Celestial bodies (niet in het Nederlands vertaald) gaat over het leven in een dorp in Oman. Het regent er af en toe, maar de woestijn waar bedoeïnen wonen is in de buurt. Centraal staat de familie van Azzan en Salima, die drie dochters hebben. Hun twee zonen zijn allebei als kind overleden. De oudste dochter, Mayya, is getrouwd met Abdallah. Het wisselende perspectief ligt het vaakste bij hem. De rode draad gaat over de geboorte van Mayya’s eerste kind en het huwelijk van haar zusje Asma. Daarnaast zijn er vele terugblikken en vooruitblikken, waardoor het boek tientallen jaren bestrijkt. De tijdssprongen maken het soms behoorlijk verwarrend, maar de sfeer spreekt me aan en door de korte hoofdstukken leest het toch vlot.

Jokha Alharthi deed promotie-onderzoek aan de universiteit van Edinburgh, maar schrijft haar romans in haar moedertaal. Ze is de eerste Arabische auteur die de international Booker Prize won, met de vertaling van Marilyn Booth naar het Engels. Ik vraag me af of de schrijver een internationaal publiek voor ogen had met dit boek. Ze legt niks expliciet uit, maar geeft me wel een goed beeld van het land. Voor de context helpt het mij om te luisteren naar de aflevering over Oman van de Grote Podcastlas, bijvoorbeeld als het gaat over de politieke ontwikkelingen in de afgelopen eeuw.

Zoals gezegd wisselt het perspectief vaak tussen allerlei personages: Mayya en haar zusjes Asma en Khawla, hun ouders, nog meer familieleden, een aantal dorpsgenoten en bediende Zarifa. Zij is geboren als slaaf. Nadat de slavernij is afgeschaft in 1970, blijft ze voor de familie werken. Er zijn een paar indrukwekkend hoofdstukken over haar voorouders, die werden geroofd uit Kenia. Families werden uit elkaar gerukt, doordat ze aan verschillende slavenhandelaars werden verkocht. Een ander opvallend perspectief is dat van Najiya, die vader Azzan tegenkomt nadat hij bij zijn bedoeïenenvrienden is geweest. Ze verleidt hem en er ontstaat een liefdesrelatie zonder binding. De stamboom voorin helpt enorm om te kunnen volgen over wie het gaat en hoe die in relatie staat met de anderen.

De Omani hechten veel waarde aan tradities, wat duidelijk naar voren komt bij grote gebeurtenissen zoals huwelijk, geboorte en begrafenis. Tegelijkertijd is de invloed van de moderne tijd zichtbaar. Mayya noemt haar dochter London, waar veel commentaar op is, maar zij wil het zo. Wel blijft ze na de bevalling veertig dagen in bed en ze ergert zich aan haar vettige haar. Er komt een huwelijksaanzoek van twee broers voor de twee zusjes van Mayya. Asma stemt in, maar zusje Khawla weigert om met de broer te trouwen. Zij wil wachten op haar neef, waar ze al jaren niets van gehoord hebben. Hij is vertrokken naar Canada om daar te studeren, maar vermoedelijk is dat geen succes geworden. Tegen het eind van het boek duikt hij toch weer op en weer wordt een huwelijk gesloten dat niet geweldig uitpakt. Ook het einde is treurig. Door de poëtische taal begrijp ik het niet helemaal. Alles bij elkaar vind ik het wel een mooi boek, waarmee ik weer een verre reis heb gemaakt zonder zelf onderweg te zijn.

Lees ook wat Anne van Papieren wereldreis over dit boek schreef.