De derde roman van Ellen de Bruin was iets waar ik al naar uit had gekeken, want haar eerste vond ik mooi en haar tweede was het beste wat ik las in 2021. In De butler van God wisselt het perspectief bij elk hoofdstuk en in het begin moet ik er daardoor even in komen. Sommige relaties tussen de diverse personages worden pas na een tijdje blootgelegd. Het boek begint met een vooruitblik: twee Nederlanders zijn omgekomen in Venetië. Op dat moment is daar een grote kunsttentoonstelling.

Dan springt het verhaal naar Amber, die acteur Feike probeert te versieren. Hij is klimaatactivist en probeert Amber te strikken voor een actie in Venetië. In het volgende hoofdstuk is kunstenaar Timmie in Venetië. Daar blijkt ze hetzelfde appartement gehuurd te hebben als Maggie Green. Blijkbaar is ze opgelicht. Maggie is kunstexpert en galeriehouder. Ze is in Venetië met haar man Joos. Hij is psychiater en heeft veel bekende Nederlanders onder zijn patiënten. Samen hebben ze twee volwassen dochters, waarmee de band niet zo geweldig is.

Door het wisselende perspectief wordt de miscommunicatie, of eerder het gebrek aan communicatie, pijnlijk duidelijk. De hoofdpersonen denken van alles over elkaar en dat beeld kantelt telkens als dezelfde scène vanuit een ander wordt verteld. De dochters van Maggie en Joos vinden het moeilijk om zichzelf te zijn bij hun ouders, die vastomlijnde verwachtingen van ze hebben. Ze hebben hun dochters immers alles gegeven om een glansrijke carrière tegemoet te gaan. Maar deze jonge vrouwen worstelen met wat ze nu écht willen met hun leven.

Hoe knap is het om als romanschrijver telkens met iets totaal anders te komen! De overeenkomst tussen de boeken is dat het vernuftig in elkaar zit. Het leest lekker en er valt genoeg te graven en bespreken. De absurde gebeurtenissen zijn overdreven en toevallig, maar niet totaal onrealistisch. Tegen het eind vliegt het wel uit de bocht, maar dan ken ik de personages inmiddels zo goed dat ik het helemaal bij ze vind passen en er wel om kan lachen. Het is een soort literaire slapstick en ik vind het erg origineel. Het is een boek om verder over na te denken en ik kijk dan ook uit naar de bespreking met de Signalboekenclub.