Hazel is dertien jaar als haar ouders vertellen dat ze gaan scheiden. De gezinsvakantie in Italië gaat daarom niet door. Hazel moet bij haar oma gaan logeren, die op een eiland woont. Ze is erg boos en teleurgesteld, maar ze heeft geen keus. Haar ouders zetten haar samen op de boot, waar ze twee jongens ontmoet: de vriendelijke Kean die twee jaar ouder is en zijn neefje Raaf, die zich een beetje anders gedraagt. Hij schrijft alles wat hij te weten komt op in een schrift en is erg direct in zijn uitspraken.

Aangekomen op het eiland merkt Hazel dat ze haar telefoon kwijt is. Gelukkig weet ze het huis van haar oma na wat gedwaal te vinden. Al gauw blijkt dat oma erg vergeetachtig is geworden. Haar opgeruimde karakter is hetzelfde gebleven. Hazel heeft mooie, diepgaande gesprekken met haar.

Hazels oma heeft zelf ook in de gaten dat haar hoofd het niet meer zo goed doet. Ze zegt dat er steeds meer gaatjes in haar geheugen komen en ze is bang voor de toekomst. Hazel besluit uiteindelijk om haar vader in te lichten hierover. Sommige dingen kan je niet geheim houden.

Haar vader heeft wel lang een geheim gehad, dat deze zomer uitkomt. Zo begrijpt Hazel beter waarom haar ouders uit elkaar gaan, hoe pijnlijk dat ook is. Het houdt haar niet tegen om zelf verliefd te worden op Kean. Op het eiland komt ze hem en zijn neef namelijk weer tegen. Ze gaan samen zwemmen in zee en kijken naar de sterren. Het is voorspelbaar dat het op verliefdheid uitloopt, maar Marlies Slegers heeft het zo mooi opgeschreven dat het me niet hindert. Hazel beleeft deze zomer dingen die ze nooit mee wilde maken. De fijne gebeurtenissen houden dat goed in balans. We moeten je iets vertellen is een prachtig, ontroerend verhaal.

Lees ook wat Jaap en Marcella over dit boek schreven.