Aswoensdag – Hanneke Hendrix

Marit heeft haar moeder al vijftien jaar niet meer gezien, sinds de begrafenis van haar vader. Maar dan komt er een telefoontje uit Limburg: het gaat niet goed met haar moeder, want ze is erg vergeetachtig geworden. De buurvrouw en de buurtregisseur houden wel een oogje in het zeil, maar nu moet er echt iemand komen die orde op zaken stelt. Marit vertrekt vanaf haar woning bij de zee naar het dorp van haar jeugd.

Hanneke Hendrix wisselt het verhaal in het heden af met terugblikken van moeder en dochter. Marit is bezig met een ziekenhuistraject om een kind te krijgen. Nu ze bij haar moeder is, vraagt ze zich af of en waarom die eigenlijk een kind wilde. En waarom maar eentje? Marits jeugd was benauwend en kil. Dat heeft vast te maken met hoe haar moeder zelf opgroeide. Nu ze dementeert, waant die zich vaak in het verleden. Ze zit onder de kapstok, tegen de jassen van haar overleden broers aan. Alle vijf kwamen ze om bij een ongeluk in de mijn bij het dorp. Maar Marits moeder weet ook nog hoe het daarvoor was: de jukebox in de voorkamer werd regelmatig gebruikt en mensen kwamen dansen.

Die jukebox staat er nog steeds en Marit laat hem repareren. Haar moeder zet midden in de nacht haar lievelingsliedje aan. Net als vroeger kunnen de buren dat niet waarderen. Het wonderlijke is dat Marit van deze versie van haar moeder begint te houden.

Nu ze bij haar moeder was leek alles met elkaar verbonden.
Liefde, dood, hoop.
De stijgende lijn naar het einde.
Naar het hoogtepunt.
Bevallen, sterven.
Ze zorgde en zorgde en zorgde en het was uitstellen en het had allemaal geen nut meer, behalve dan dat ze alleen maar meer van haar moeder ging houden, dat ze zich meer en meer aan iemand ging hechten die er binnen afzienbare tijd niet meer was.

Het is ook de eerste keer dat Marit haar moeder hoort zingen: liedjes in het Limburgs. Met enige moeite kan ik de teksten wel ontcijferen. Het effect is dat de gesprekken in mijn hoofd ook Limburgser gaan klinken.

Het lukt Marit niet zo goed om op te ruimen en haar moeder loopt steeds weg. Telefoontjes met haar man lopen op ruzie uit. En ook haar werkgever vraagt zich af wat ze nou eigenlijk van plan is. Dit alles houdt de spanning erin. Het einde vind ik iets te toevallig, maar wel passend. Aswoensdag is een mooie psychologische roman over moeders en dochters, weglopen en terugkomen, en de invloed van je jeugd op de rest van je leven.

Lees ook wat Teunis en Jeanine over dit boek schreven.

2 gedachtes over “Aswoensdag – Hanneke Hendrix

  1. Dit boek staat nog altijd op mijn lijstje. Ik las vorig jaar voor het eerst een boek van Hanneke Hendrix (De verjaardagen) en ik vind haar stijl sowieso heel fijn.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.